Stanisław Bednarski [historia i autorzy]

Stanisław Bednarski (ur. 9 kwietnia 1896 w Nowym Sączu, zm. 16 lipca 1942 w Dachau (KL)) – jezuita, Sługa Boży Kościoła katolickiego.

W latach 1923-1927 studiował historię kultury, literatury i historię sztuki na UJ. Jego doktorat Upadek i odrodzenie szkół jezuickich w Polsce (1933) został nagrodzony przez Polską Akademię Umiejętności. W latach 1924-1929 i 1933-1934 był redaktorem Sodalis Marianus (późniejszego Wiara i Życie), a także Naszych Wiadomości (1931-1936) i Kalendarza Serca Jezusowego (1928, 1931-1938); współpracował z Przeglądem Powszechnym.

Wykładał historię sztuki chrześcijańskiej i metodologię pracy naukowej na Wydziale Filozoficznym Towarzystwa Jezusowego. Był członkiem wielu towarzystw naukowych, a także działaczem organizacji społecznych. W 1935 został prokuratorem Wydawnictwa Apostolstwa Modlitwy, a w 1937 jego dyrektorem.

W 1925 r. objął kierownictwo Archiwum Prowincji Małopolskiej, od 1929 r. kierował także Biblioteką Pisarską Prowincji Jezuitów.

Ks. Bednarski specjalizował się w szkolnictwie i kulturze jezuickiej. Był autorem wielu broszur i artykułów naukowych; był także popularyzatorem. Zorganizował także archiwum fotokopii głównego Archiwum Jezuitów i Archiwum Watykańskiego. W czasie II wojny światowej był dwukrotnie aresztowany. 8 lipca 1940 umieszczono go w więzieniu przy ul. Montelupich, a następnie wywieziono do niemieckiego obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, a później KL Dachau.

Pokaż ten artykuł na Wikipedia.pl

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.
Zasady zachowania poufności. O Wikipedii. Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność. Materiał pochodzący z Wikipedii został zmodyfikowany poprzez ograniczenie liczby przypisów. Wikipedia® is a registered tradmark of the Wikimedia Foundation.