Spółgłoska szczelinowa gardłowa bezdźwięczna [historia i autorzy]

Spółgłoska szczelinowa gardłowa bezdźwięczna to rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczana jest symbolem: []

Artykulacja

W czasie artykulacji podstawowego wariantu [ħ]:

  • modulowany jest prąd powietrza wydychanego z płuc, czyli jest to spółgłoska płucna egresywna
  • tylna część podniebienia miękkiego zamyka dostęp do jamy nosowej, powietrze uchodzi przez jamę ustną (spółgłoska ustna)
  • prąd powietrza w jamie ustnej przepływa ponad całym językiem lub przynajmniej uchodzi wzdłuż środkowej linii języka (spółgłoska środkowa)
  • jest to spółgłoska gardłowa — następuje skurcz mięśni zwieraczy gardła. Gardło staje się na tyle wąskie, że masy powietrza wydychanego z płuc, przechodząc przez nie tworzą charakterystyczny dla spółgłoski szczelinowej szum.
  • wiązadła głosowe nie drgają, spółgłoska ta jest bezdźwięczna

Artykulacji tej głoski można nauczyć się przesuwając nasadę języka do tyłu aż do momentu, gdy poczujemy napięcie mięśni, i — nie rozluźniając ich — starając się wypowiedzieć [h]

Przykłady

Głoska ta jest obca językom indoeuropejskim. Występuje w:

  • języku arabskim: أحد [] "jedyny"
  • języku czeczeńskim: [] "wróbel"
  • języku kabylskim: [] "fryzjer"

Pokaż ten artykuł na Wikipedia.pl

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.
Zasady zachowania poufności. O Wikipedii. Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność. Materiał pochodzący z Wikipedii został zmodyfikowany poprzez ograniczenie liczby przypisów. Wikipedia® is a registered tradmark of the Wikimedia Foundation.

Kategorie dla tego artykułu