Prawo Henry'ego [historia i autorzy]

Prawo Henry'ego - sformułowana w 1803 r. przez angielskiego chemika Williama Henry'ego zależność, opisująca rozpuszczalność składnika w roztworze od ciśnienia cząstkowego tego składnika nad tym roztworem.

W ogólnej postaci prawo to mówi, że cząstkowe ciśnienie par lotnego składnika roztworu jest wprost proporcjonalne do jego ilości w tym roztworze, co można opisać następująco:

gdzie:

  • – cząstkowe ciśnienie par składnika i,
  • – stała proporcjonalności charakterystyczna dla składnika i w stałej temperaturze,
  • – ilość składnika i.

Stała proporcjonalności K zwana jest również stałą Henry'ego i jest zależna od układu gaz-ciecz, rozpuszczalnika i temperatury.

Dla ilości substancji i wyrażonej wpostaci ułamka molowego prawo Henry'ego przyjmuje postać:

gdzie x jest ułamkiem molowym substancji i, a współczynnik K jest stałą wyznaczaną doświadczalnie i mającą wymiar ciśnienia.

Prawo Henry'ego ma charakter liniowy w przeciwieństwie do prawa Raoulta opisującego prężność par składnika nad roztworem idealnie rozcieńczonym i jest przybliżoną zależnością eksperymentalną o charakterze izotermicznym, która jednak powinna być spełniona dla niewielkich ciśnień dowolnego układu gaz-ciecz. Równanie to zawodzi gdy mechanizm niektórych procesów związanych z rozpuszczaniem (np. dysocjacja elektrolityczna, asocjacja cząsteczek) prowadzi do nieliniowości.

Podobny charakter ma izoterma adsorpcji Henry'ego stosowana do opisu adsorpcji w fazie gazowej i ciekłej.

Pokaż ten artykuł na Wikipedia.pl

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.
Zasady zachowania poufności. O Wikipedii. Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność. Materiał pochodzący z Wikipedii został zmodyfikowany poprzez ograniczenie liczby przypisów. Wikipedia® is a registered tradmark of the Wikimedia Foundation.

Kategorie dla tego artykułu