Podbeskidzie Bielsko-Biała [historia i autorzy]

TS Podbeskidzie Bielsko-Biała (Towarzystwo Sportowe Podbeskidzie) – polski klub piłkarski z Bielska-Białej, powstały w obecnej formie 11 lipca 1997 w wyniku fuzji sekcji piłkarskiej BBTS Włókniarz Bielsko-Biała i DKS Inter Komorowice, nawiązujący do tradycji utworzonego w 1907 Bielitzer Fussball Klub – późniejszej sekcji piłki nożnej Bielsko-Bialskiego Towarzystwa Sportowego – oraz powstałego w 1995 Dzielnicowego Klubu Sportowego Komorowice, a także innych bielskich klubów, m.in. Interu Bielsko-Biała, Białej Lipnik i Włókniarza Bielsko-Biała.

Od sezonu 2011/2012 występuje w Ekstraklasie jako pierwsza w historii drużyna z Bielska-Białej – zajmuje 51. miejsce w zestawieniu klubów tej klasy rozgrywkowej (stan na koniec sezonu 2013/2014). W latach 2002–2011 Podbeskidzie występowało nieprzerwanie w drugiej klasie rozgrywkowej – zajmuje 55. miejsce w klasyfikacji wszech czasów tego poziomu, wyprzedzając inny bielski klub – BKS Stal (83. miejsce). Wcześniej drużyna zdołała w ciągu 5 lat (1997–2002) awansować z klasy okręgowej do II ligi (o trzy poziomy ligowe wyżej).

Największymi sukcesami Podbeskidzia są: 10. miejsce w Ekstraklasie w sezonie 2013/2014 oraz osiągnięcie półfinału Pucharu Polski w sezonie 2010/2011.

Nazwa klubu nawiązuje do potocznej nazwy regionu Podbeskidzie, obejmującego pogranicze Śląska Cieszyńskiego i Małopolski.

Spis treści

Historia

Protoplaści

Podbeskidzie w dzisiejszej formie powstało w 1997 w wyniku fuzji sekcji piłkarskiej BBTS Włókniarz Bielsko-Biała i DKS Inter Komorowice. Kluby te również przeszły w przeszłości przez inne fuzje i połączenia. Dwaj z protoplastów Górali sięgają historią do czasów monarchii austro-węgierskiej.

  • W 1907 powstał w Bielsku, zamieszkanym wówczas głównie przez Niemców, najstarszy klub sportowy na Śląsku Cieszyńskim – Bielitzer Fussball Klub, który zmienił później nazwę na Bielitz-Bialaer Fussball Klub (przymiotnik Bialaer odnosił się do sąsiadującej z Bielskiem galicyjskiej Białej), a w 1911 – po utworzeniu dalszych sekcji – na Bielitz-Bialaer Sport Verein; w 1936 spolszczono nazwę na Bielsko-Bialskie Towarzystwo Sportowe. W okresie międzywojennym drużyna piłkarska grała przeważnie w najwyższej klasie rozgrywkowej województwa śląskiego – Lidze śląskiej. Po II wojnie światowej BBTS występowało przeważnie na trzecim lub czwartym poziomie ligowym (w okresie likwidacji klubów sportowych i zastąpienia ich zrzeszeniami ogólnopaństwowymi, przyjęło nazwy Ogniwo i Sparta), w 1958 walcząc w barażach o awans do II ligi.
  • W 1910 powstał w Lipniku (od 1925 dzielnicy Białej Krakowskiej i od 1951 – Bielska-Białej) klub Biała Lipnik, jeden z najstarszych w tej części ówczesnej Galicji. Nie osiągnął on jednak nigdy większych sukcesów. W 1949 Biała Lipnik weszła w fuzję z innymi miejscowymi klubami – Grom i Lenko – tworząc Włókniarza Bielsko (później Bielsko-Biała). Nowa drużyna piłkarska grała niemal wyłącznie w czwartej lidze. Obiektem Włókniarza był stadion przy ul. PKWN w Białej, wcześniej należący do Białej Lipnik, otwarty w 1929, zlikwidowany na początku lat 70. XX wieku.
  • W 1968 Włókniarz i BBTS połączyły się, tworząc MKS Włókniarz-BBTS, od 1971 pod nazwą BBTS Włókniarz Bielsko-Biała. Nadzieje pokładane w tej fuzji zostały jednak zweryfikowane – nowy zespół występował głównie na czwartym poziomie ligowym, spadając nawet na dwa sezony do klasy A. Ostatni raz BBTS Włókniarz wystąpił w III lidze w sezonie 1992/1993. Od tego czasu zajmował coraz niższe lokaty, aż w 1997 został relegowany ponownie do piątej ligi – klasy okręgowej województwa bielskiego.
  • Wśród innych bielskich klubów posiadających sekcję piłkarską był Inter Bielsko-Biała, powstały w 1949 pod nazwą Budowlani. W jednej z dzielnic miasta, Komorowicach Krakowskich, powstał w 1995 Dzielnicowy Klub Sportowy, który w sezonie 1996/1997 występował w klasie C.

Powstanie klubu w obecnej formie

Podobnie jak BBTS Włókniarz, w 1997 degradacji uległy również 2 inne bielskie kluby – BKS Stal i Inter. Miejscowi działacze piłkarscy poszukiwali odpowiedniego rozwiązania w trudnej sytuacji, jakim okazały się być fuzje. Od przerwy zimowej sezonu 1996/1997 współpracowały ze sobą Inter (klasa okręgowa) i DKS Ceramed Komorowice (powstały w 1995, grający w klasie C) – część zawodników DKS grała w zespole Interu, który przy tym w rundzie wiosennej korzystał z boiska w Komorowicach. Początkiem lipca 1997 kluby ten połączyły się formalnie, tworząc DKS Inter Komorowice. Następnie doszło do fuzji tegoż klubu z sekcją piłkarską BBTS Włókniarz, w wyniku czego 11 lipca 1997 utworzono BBTS Ceramed Komorowice, co jest początkiem istnienia klubu w obecnej formie. Nowa drużyna składała się w większości z Włókniarzy. Podejmowała ona rywali na boisku DKS Komorowice przy ul. Olimpijskiej. Powstały w wyniku fuzji zespół zajął miejsce BBTS Włókniarz w klasie okręgowej, zaś rezerwy – miejsce Interu w klasie A (po spadku z klasy okręgowej). Pierwszym trenerem został Zdzisław Byrdy, wcześniej szkoleniowiec Interu.

1997–2002: Awanse na kolejne poziomy rozgrywkowe

BBTS zakończyło rundę jesienną sezonu 1997/1998 na 5. miejscu, co nie zostało uznane za wynik satysfakcjonujący. W jej trakcie, 4 października 1997 zorganizowano mecz towarzyski z Ruchem Chorzów, wówczas beniaminkiem I ligi, który uświetnił obchody 90-lecia klubu. Bielszczanie przegrali 1:2 z najsilniejszym składem 14-krotnego mistrza Polski (w tym: Mariusz Śrutwa, Krzysztof Bizacki, Janusz Nawrocki). Inicjatorem meczu był wychowanek BBTS, wówczas piłkarz Ruchu, Maciej Mizia. Ostatecznie BBTS zostało wyprzedzone w walce o awans przez Garbarza Zembrzyce.


W przerwie letniej 1998 dokonano licznych transferów – do Komorowic przybyli m.in. Grzegorz Więzik i Krzysztof Zagórski, planowano nawet pozyskanie piłkarzy z zagranicy, co uniemożliwiały jednak przepisy. Coraz częściej mówiło się o budowie drużyny, której celem miała być co najmniej II liga. W grudniu 1999 zawiązała się sportowa spółka akcyjna (Bogmar Ceramed SSA). W sezonie 1998/1999 BBTS zdominowało rozgrywki okręgowe, kończąc je najokazalszym w historii klubu dorobkiem 94 punktów i 131 zdobytych bramek (bilans bramkowy +111), wyprzedzając kolejnych rywali o 27 punktów. W lidze komorowiczanie wygrali m.in. 11:0 z Metalem Węgierska Górka, ten sam wynik powtarzając w rozgrywkach regionalnych Pucharu Polski z Kalwarianką Kalwaria Zebrzydowska (BBTS wygrało również ten turniej). Wcześniej, w styczniu 1999, dokonano zmiany nazwy klubu na BBTS Bogmar Ceramed Komorowice, barw klubowych na – pozostające do dzisiaj – czerwono-biało-niebieskie; drużynę objął – po raz pierwszy – Wojciech Borecki, późniejszy współtwórca awansu do II ligi.


Sukces w lidze okręgowej i perspektywy dalszego rozwoju klubu spowodowały powstanie planów przebudowy stadionu w Komorowicach Krakowskich na obiekt mieszczący 4–5 tysięcy widzów. Tańszym rozwiązaniem okazała się jednak przeprowadzka klubu na stadion BKS Stal przy ul. Rychlińskiego, ze zmianą nazwy na BBTS Bogmar Ceramed Bielsko-Biała. Jeszcze w czerwcu 1999 drużyna rozpoczęła udział w rozgrywkach centralnych Pucharu Polski, co było możliwe dzięki zwycięstwu na szczeblu okręgowym tego turnieju nad Góralem Żywiec. Bielszczanie zostali pokonani po 3 rundach w 1/32 finału przez drugoligowy KS Myszków. W rozgrywkach IV ligi 1999/2000 BBTS nie miało sobie równych, wyprzedzając wicelidera – Szczakowiankę Jaworzno (która również uzyskała awans) o 11 punktów. Wśród licznych zwycięstw szczególnie okazałe były: 8:0 na boisku Rymeru Niedobczyce i 5:0 w derbach z BKS Stal. Poza sukcesem ligowym, BBTS po raz drugi z rzędu zwyciężyło w rozgrywkach okręgowych Pucharu Polski.


Przed sezonem 2000/2001 klub wzmocnił się m.in. Sebastianem Olszarem, Arkadiuszem Kłodą i Marcinem Radzewiczem, pozyskano również pierwszego w historii klubu obcokrajowca – Samsona Godwina. Po rundzie jesiennej BBTS zajmowało 3. miejsce, z kilkupunktową stratą do liderów. W przerwie zimowej zespół opuścili najlepsi zawodnicy – Olszar, Tomasz Moskała i Marek Sokołowski, przybył zaś Adrian Sikora. W lutym 2001 doszło do kolejnej zmiany nazwy na BBTS Marbet Ceramed Bielsko-Biała. Pod koniec sezonu strata do prowadzącej Szczakowianki zwiększyła się do 9, a później do 11 punktów, wobec czego decyzję o odejściu z klubu podjęli trener Borecki i Więzik. Ostatecznie BBTS zakończyło rozgrywki na 3. miejscu.


Latem 2001 zespół opuścili m.in. Kłoda i Artur Rozmus, jednym z nabytków był Andrzej Szłapa, reprezentant Polski w futsalu. Nowym szkoleniowcem został Albin Wira, zwolniony jednak już po 5 kolejkach, przy utracie zaledwie 4 punktów. Do trenowania BBTS powrócił Borecki, który sprowadził ponownie do Bielska-Białej Więzika. Mimo coraz bardziej dających się we znaki kłopotów finansowych, drużyna zakończyła rundę jesienną sezonu 2001/2002 na pozycji lidera. Bardzo dobre występy wiosną sprawiły, że na 4 kolejki przed końcem rozgrywek BBTS mogło świętować awans do II ligi, stając się pierwszą od 19 lat bielską drużyną na tym szczeblu (w 1983 drugoligowe boiska opuścił BKS Stal). Drużyna wyprzedziła kolejnych rywali o 15 punktów. Poza sukcesem ligowym udało się triumfować w rozgrywkach okręgowych Pucharu Polski.

W latach 1997–2002 I drużyna BBTS ustanowiła liczne rekordy klubowe, takie jak: 15 zwycięstw z rzędu na własnym boisku, 89 meczów bez porażki w roli gospodarza, 49 meczów z rzędu bez porażki, 15 zwycięstw z rzędu ogółem czy 9 wygranych z rzędu na boiskach rywali.

2002–2005: Debiut w drugiej lidze

Przed sezonem 2002/2003 klub został zobowiązany przez PZPN do modernizacji stadionu i instalacji monitoringu, co było warunkiem gry na szczeblu ogólnopolskim. W lipcu 2002 zmieniono nazwę klubu na MC Podbeskidzie Bielsko-Biała, co miało pomóc w promocji regionu i integrować sympatyków klubu, również spoza miasta. Tym samym ostatecznie została zlikwidowana 66-letnia nazwa BBTS – w odniesieniu do drużyny piłkarskiej. Skład beniaminka wzmocnili m.in. Marcin Cabaj i Marcin Klaczka.

W pierwszym meczu w II lidze Podbeskidzie podejmowało Tłoki Gorzyce. Spotkanie zakończyło się rezultatem 0:0.

Bielszczanie zakończyli rundę jesienną na 10. miejscu. Pomimo wysokiej frekwencji, klub miał problemy z utrzymaniem płynności finansowej, a do dymisji podał się współtwórca fuzji z 1997, prezes Marian Antonik. W celu wyjścia z impasu, w lutym 2003 powołano Towarzystwo Sportowe Podbeskidzie, którego mogło być wspierane m.in. przez władze miejskie, w przeciwieństwie do funkcjonującej wcześniej sportowej spółki akcyjnej. Przejęło ono organizację meczów i utrzymanie zawodników Podbeskidzia. Ponadto w przerwie zimowej doszło do kilku roszad personalnych, w tym odejścia Boreckiego (na stanowisku trenera zastąpił go Paweł Kowalski) i czołowego strzelca Adriana Sikory. Po ostatnim spotkaniu sezonu (karierę zakończył wówczas Więzik) bielszczanie mogli cieszyć się z 12. pozycji i utrzymania w lidze. Średnia frekwencja na meczach Podbeskidzia u siebie była najwyższa spośród wszystkich drużyn ligi.


Latem 2003 na stanowiska trenera Górali, jak nazywano odtąd graczy Podbeskidzia, znów powrócił Borecki. 8 lipca 2003 Towarzystwo Sportowe przejęło całkowicie prowadzenie drużyny od Bogmar Ceramed SSA, a klub zmienił nazwę na TS Podbeskidzie Bielsko-Biała. Równocześnie do rozgrywek klasy A zgłoszono zespół rezerw, a zarząd nawiązał współpracę z młodzieżowym BBTS Podbeskidzie, prowadzącym Szkołę Mistrzostwa Sportowego. Z drużyny odszedł Sokołowski, przybyli m.in. Mieczysław Sikora i Abel Salami. Po rozegraniu rundy jesiennej sezonu 2003/2004 Podbeskidzie znajdowało się na 10. pozycji; w międzyczasie zwolniono trenera Boreckiego (do końca sezonu drużynę prowadził Krzysztof Pawlak). Zimą skład Górali zasili Łukasz Błasiak i Sławomir Cienciała, odeszli – Szłapa i Mariusz Jendryczko. Dawida Bułkę, opuszczającego klub w atmosferze skandalu, na kolejne 6 lat zastąpił w bramce Łukasz Merda. Po zawirowaniach personalnych, nie tylko udało się zespołowi utrzymać w II lidze, ale nawet poprawić miejsce w tabeli na 7.


Przed sezonem 2004/2005 coraz częściej zaczęto mówić o planowanym awansie do I ligi. Nad realizacją tego zadania miał czuwać nowy trener, Jan Żurek, a w składzie dokonano rewolucji (wymiana około 3/4 zawodników). Na Rychlińskiego pojawili się tacy gracze, jak: Grzegorz Pater, Adam Kompała, Artur Prokop, Paweł Sibik (już w zimie odszedł z klubu) czy Daniel Dubicki. Klub opuścili przede wszystkim piłkarze wywodzący się z regionu. 6. miejsce zajęte przez Podbeskidzie po rundzie jesiennej przyjęto w dużej mierze z rozczarowaniem, mimo niewielkiej straty do pozycji gwarantujących bezpośredni awans do I ligi. W zimie do Górali dołączył m.in. François Endene Elokan. Podobnie jak w poprzednich sezonach, mocnym punktem Podbeskidzia była gra na własnym boisku, dzięki czemu stadion przy ul. Rychlińskiego zyskał miano bielskiej twierdzy.

W 2005 awansu nie udało się wywalczyć, jednak bielszczanom zabrakło jedynie punktu do zajęcia 4. miejsca w tabeli, gwarantującego udział w barażach o grę w I lidze (Podbeskidzie uzyskało tyle samo punktów co Widzew Łódź, jednak miało niekorzystny bilans meczów bezpośrednich). Sukcesem okazał się za to start Podbeskidzia w Pucharze Polski. Górale z powodzeniem zmierzyli się w fazie grupowej turnieju z Górnikiem Zabrze i GKS Katowice, ustępując jedynie 14-krotnemu mistrzowi kraju. W 1/8 finału Podbeskidzie zmierzyło się z Pogonią Szczecin, przegrywając nieznacznie w dwumeczu 1:2 (1:1, 0:1). Był to najlepszy wynik pucharowy w dotychczasowej historii klubu.

2005–2008: Konsekwencje afery korupcyjnej

Udane sparingi przed rozgrywkami sezonu 2005/2006 dawały nadzieję przynajmniej na powtórzenie wyniku z poprzedniej edycji II ligi. Po rundzie jesiennej stało się jasne, że Podbeskidzie będzie jednak walczyć o utrzymanie (16. miejsce, 3 zwycięstwa). Równocześnie rosło zadłużenie klubu, nie było nawet pewne, czy Górale ukończą rozgrywki. Wydział Dyscypliny PZPN wymierzył klubowi liczne kary punktowe (później cofnięte) za zaległości wobec piłkarzy i zwolnionego jesienią trenera Żurka, a nawet zagroził degradacją drużyny (zawieszoną na 6 miesięcy) do III ligi. W trakcie rozgrywek wiosennych zadanie utrzymania zespołu w lidze powierzono Krzysztofowi Tochelowi, do klubu sprowadzono m.in. Krzysztofa Chrapka i Tomasza Jodłowca. Ostatecznie Podbeskidzie opuściło strefę spadkową, osiągając 13. miejsce, a o utrzymanie zmierzyło się z wicemistrzem I grupy III ligi – Pelikanem Łowicz. W dwumeczu barażowym lepsi okazali się Górale (1:1 i 5:2); hat-trickiem w spotkaniu rewanżowym popisał się Chrapek.

W tym okresie zostały zakupione przez Urząd Miejski obiekty, na których swoje mecze rozgrywa Podbeskidzie (i dawniej BBTS) – w 2004 Bielsko-Bialski Ośrodek Sportu i Rekreacji przejął zarządzanie stadionem przy ul. Młyńskiej, należący wcześniej do zakładów Krepol, a w marcu 2006 – stadion BKS Stal (obecnie Stadion Miejski), będący własnością FSM Wytwórni Wyrobów Różnych.

Latem 2006 coraz szersze kręgi zaczęło zataczać dochodzenie w sprawie afery korupcyjnej w polskim futbolu. W ramach działań wrocławskiej Prokuratury Apelacyjnej w czerwcu zatrzymano byłego dyrektora sportowego Podbeskidzia Jerzego Frenkla, w sierpniu – prezesa klubu Stanisława Piecucha. Obaj działacze zostali zawieszeni przez Wydział Dyscypliny PZPN, ponadto Piecuch podał się do dymisji. Kierownictwo klubu zdecydowało się na współpracę, co w znacznej mierze wpłynęło na złagodzenie przewidywanych sankcji. 12 kwietnia 2007 Podbeskidzie zostało ukarane 6 punktami ujemnymi w sezonie 2007/2008 oraz przeznaczyło 50 tysięcy złotych na organizację turnieju młodzieżowego Piłka bez korupcji.


Trener Tochel zadeklarował na początku sezonu 2006/2007 „budowanie drużyny na wychowankach i piłkarzach z regionu”. Spośród nich wyróżniał się przede wszystkim Mariusz Sacha, uczestnik Mistrzostw Europy U-19 2006 i Mistrzostw Świata U-20 w 2007. Jesienią udało się zrealizować cel sprzed rozpoczęcia rozgrywek – zajęcie miejsca w środku tabeli – 9. miejsce było w dużej mierze zasługą dobrej postawy na własnym boisku. Mimo niewielkiej rotacji składu, Górale grali w rundzie wiosennej znacznie gorzej (trwała m.in. passa 720 minut bez zdobytej bramki), by ostatecznie wywalczyć 12. lokatę, 2 punkty nad strefą barażową. W trakcie rozgrywek zatrzymane zostały – w związku z postępowaniem antykorupcyjnym – kolejne 2 osoby: kapitan Pater (zawieszony przez klub na 1 mecz) i drugi trener Michał Nowak (zwolniony).


W lipcu 2007 trenerem I drużyny został Marcin Brosz. Do Górali dołączyli ponadto m.in. Maciej Szmatiuk, Rafał Jarosz i Juraj Dančík. Podbeskidzie rozegrało mecz towarzyski z ŁKS Łódź, wygrany 1:0, inaugurujący obchody jubileuszu stulecia BBTS. Główne uroczystości odbyły się 27 października 2007 w hali BBTS przy ul. Widok. W ich trakcie uhonorowano licznych działaczy i piłkarzy klubu, w tym: Czesława Biskupa, Ryszarda Harężlaka, Tadeusza Janika i Zbigniewa Suwaja. W grudniu 2007 oddano do użytku zmodernizowany stadion na Górce ze sztuczną trawą (później stał się on obiektem II drużyny Podbeskidzia).

Sezon 2007/2008 rozpoczął się dla Górali bardzo dobrze – przez pewien czas Podbeskidzie byłoby nawet liderem tabeli, gdyby nie kara 6 punktów ujemnych za udział w korupcji. Pierwszą część rozgrywek drużyna zakończyła na 9. miejscu. Wiosną Podbeskidzie uzyskało jeszcze więcej punktów, niż jesienią, a na własnym boisku wygrało wszystkie spotkania. Ostatecznie Górale zajęli 6. pozycję w tabeli, a do awansu zabrakło jedynie 4 punktów. Bliżej ekstraklasy z bielskich klubów był wcześniej jedynie BKS Stal w sezonie 1981/1982, który przegrał awans zaledwie 1 punktem. Po sezonie wyróżniono m.in. Brosza (najlepszy trener w województwie według „Gazety Wyborczej”) i zdobywcę 14 bramek, Dariusza Kołodzieja (najlepszy pomocnik województwa według „Wyborczej”, wybrany do jedenastki sezonu II ligi przez portal SportoweFakty.pl).

2008–2011: Od walki o utrzymanie do awansu

Kołodziej opuścił klub w przerwie letniej, przybyli zaś m.in. Bartłomiej Konieczny i Michał Osiński. W sezonie 2008/2009 Podbeskidzie wystartowało w I lidze w wyniku zmiany nazewnictwa poszczególnych szczebli rozgrywkowych. Po 8 kolejkach bielszczanie zajmowali 1. miejsce w tabeli, wcześniej przez 616 minut czyste konto zachowywał Merda. 3 mecze jesienne Górale rozgrywali na Stadionie Miejskim w sąsiednich Czechowicach-Dziedzicach, co było spowodowane rozpoczęciem przebudowy Stadionu Miejskiego w Bielsku-Białej – instalacją podgrzewanej murawy (Podbeskidzie wygrało wszystkie te mecze bez straty bramki). Po rundzie jesiennej bielszczanie zajmowali 5. pozycję, z 3 punktami straty do miejsca barażowego. W składzie zespołu nie doszło do rewolucyjnych zmian – odeszli m.in. Pater i Sacha, przybył m.in. Clemence Matawu. Bardzo dobre występy na własnym boisku (tylko 1 porażka) i korzystny bilans bramkowy sprawiły, że celem Podbeskidzia w rundzie wiosennej miało być wejście do Ekstraklasy, jednak do zajęcia premiowanego grą w barażach o awans 3. miejsca w tabeli Górale stracili 2 punkty. 3. pozycję na liście strzelców ligi zajął Chrapek z 18 bramkami na koncie. W meczu 32. kolejki Podbeskidzie osiągnęło na Stadionie Miejskim najlepszy wynik na drugim poziomie ligowym – 9:0 z Turem Turek (Chrapek strzelił w nim 5 goli).

Po zakończeniu rozgrywek sezonu 2008/2009, 10 czerwca 2009 Sąd Najwyższy uchylił wyrok w sprawie cofnięcia degradacji Widzewa Łódź (mistrza I ligi). Na podstawie tej decyzji Komisja ds. Nagłych PZPN 15 lipca 2009 zdecydowała, że Widzew nie zagra w Ekstraklasie, a awans uzyskały 2. i 3. zespół I ligi (Zagłębie Lubin i Korona Kielce). Spekulowano również o możliwości gry Podbeskidzia z Cracovią w barażach o miejsce w najwyższej klasie rozgrywkowej, jednak te zostały odwołane.


Przed sezonem 2009/2010 odeszli z klubu Chrapek i Szmatiuk, już w trakcie rozgrywek – Merda, pozyskano zaś m.in. Piotra Rockiego i Sylwestra Patejuka, powrócił Kołodziej. Od początku rundy jesiennej Podbeskidzie znajdowało się na pograniczu strefy spadkowej (13. miejsce w połowie rozgrywek). 2 września 2009, meczem z Górnikiem Łęczna, zainaugurowano sztuczne oświetlenie Stadionu Miejskiego. Zimą zakupiono bramkarza Richarda Zajaca, odeszli – Martin Matúš i Damian Świerblewski. Nowym trenerem zespołu został Robert Kasperczyk. Wiosną 2010, mimo dobrej postawy defensywy, a zwłaszcza Zajaca (utrata tylko 10 bramek w 15 meczach), drużyna nadal walczyła do ostatniej kolejki o utrzymanie, głównie dzięki przeciętnym wynikom uzyskanym na własnym boisku. Po raz pierwszy na drugim szczeblu rozgrywkowym Podbeskidzie wywalczyło w sezonie więcej punktów na wyjeździe niż na Stadionie Miejskim w Bielsku-Białej. Górale zakończyli ostatecznie rozgrywki na 12. miejscu, 4 punkty przed strefą spadkową.


Latem 2010 nie dokonano zmian w sztabie trenerskim Podbeskidzia. Najpoważniejszym osłabieniem składu było odejście z klubu Matawu, ponadto nie przedłużono kontraktów m.in. z Piotrem Bagnickim i Rockim. Skład wzmocnili głównie piłkarze ofensywni, jak Adam Cieśliński, Maciej Rogalski czy Róbert Demjan. Za obiecujące uznano wyniki uzyskane w meczach sparingowych (8 spotkań, bilans 27–3). Rundę jesienną 2010/2011 Podbeskidzie rozpoczęło najlepiej spośród wszystkich drużyn tego poziomu ligowego od 8 lat (5 meczów, 13 pkt, bilans +13), kończąc ją ostatecznie na 2. miejscu, przy stracie 1 punktu do Łódzkiego Klubu Sportowego. W przerwie zimowej „Piłka Nożna” uhonorowała Cieślińskiego tytułem Pierwszoligowca Roku 2010. Po 8 latach powrócił do klubu Sokołowski, pozyskano również Františka Metelkę.

Górale znajdowali się w strefie premiowanej awansem do Ekstraklasy nieprzerwanie od 4. kolejki, utrzymując się w pierwszej dwójce tabeli ligowej do końca rozgrywek. W wyniku zwycięstwa nad Sandecją Nowy Sącz w 31. kolejce rozgrywek i otrzymaniu walkowera za nierozegrany mecz z GKP Gorzów Wielkopolski (drużyna wycofana z ligi) Podbeskidzie wywalczyło – jako pierwszy klub z Bielska-Białej – awans na najwyższy poziom rozgrywek piłkarskich w Polsce. Z tej okazji została zorganizowana feta, w ramach której 4 czerwca 2011 odbył się mecz towarzyski Górali z Górnikiem Zabrze (1:0), po którym zawodnicy przejechali otwartym autobusem na plac Ratuszowy, gdzie miała miejsce dalsza część uroczystości. Ostatecznie Podbeskidzie zakończyło rozgrywki na 2. miejscu, ze stratą 2 punktów do ŁKS. W jedenastce sezonu, wybranej przez redakcję „Przeglądu Sportowego”, znaleźli się: Cienciała, Osiński, Rogalski i Cieśliński, zaś w podobnym zestawieniu tygodnika „Piłka Nożna” uhonorowano – poza Osińskim, Rogalskim i Cieślińskim – Zajaca. Kasperczyk został uznany przez „Gazetę Wyborczą” za najlepszego trenera w województwie.

Udany dla Podbeskidzia był udział w Pucharze Polski 2010/2011, gdzie po zwycięstwach nad Startem Otwock (po rzutach karnych), Piastem Gliwice i GKS Bełchatów piłkarze z Bielska-Białej uzyskali historyczny awans do ćwierćfinału, a po dwumeczu z Wisłą Kraków (1:0 w Krakowie i 2:2 u siebie) – do półfinału, gdzie zmierzyli się z Lechem Poznań (1:1 w Poznaniu i 2:3 przy ul. Rychlińskiego). Był to najlepszy wynik uzyskany w tych rozgrywkach w historii bielskich klubów.

Od 2011: Podbeskidzie w Ekstraklasie

Po uzyskaniu awansu do Ekstraklasy w klubie pozostali wszyscy zawodnicy i trenerzy, którzy wywalczyli awans w poprzednim sezonie. Ponadto powrócili do Podbeskidzia Adrian Sikora i Sacha, sprowadzono również kolejnych zawodników z Czech i Słowacji – Ondřeja Šourka oraz Mateja Náthera, a także Mateusza Bąka i Krzysztofa Króla. Powołano drużynę Młodej Ekstraklasy, której trenerem został Andrzej Wyroba. Równocześnie klub podjął działania konieczne dla uzyskania licencji na grę w najwyższej klasie rozgrywkowej na sezon 2011/2012, w tym utworzenie spółki akcyjnej. Podbeskidzie otrzymało pierwotnie pozwolenie na grę na Stadionie MOSiR w Wodzisławiu Śląskim (zgłoszonym jako obiekt rezerwowy). Na Stadionie Miejskim w Bielsku-Białej przeprowadzono prace remontowe, mające na celu dostosowanie obiektu do wymagań licencyjnych, w tym utworzenie sektora dla kibiców gości i wymianę krzesełek (brali w nich udział również kibice-wolontariusze dzięki akcji Stowarzyszenia Sympatyków Klubu). Po wykonaniu niezbędnych prac, Komisja Odwoławcza ds. Licencji PZPN wyraziła zgodę na grę Górali na własnym obiekcie.

W pierwszym meczu w Ekstraklasie Podbeskidzie zremisowało z Jagiellonią Białystok 2:2.

Dzięki temu wynikowi Górale osiągnęli liczbę 500 dni bez porażki na Stadionie Miejskim (zakończyła się ona po meczu 5. kolejki sezonu z Koroną Kielce – 2:3). Pierwsze zwycięstwo na najwyższym poziomie rozgrywkowym Podbeskidzie odniosło w 6. kolejce z Legią Warszawa na jej obiekcie (2:1 dla gości), zaś pierwszą wygraną w Ekstraklasie na własnym boisku – w 8. kolejce z Lechią Gdańsk (1:0). Przez rundę jesienną bielszczanie zajmowali lokaty w środkowej części tabeli, ani razu nie znajdując się w strefie spadkowej – ostatecznie zakończyli ją na 12. miejscu, zaś po rozegranych awansem 2 kolejkach rundy wiosennej znaleźli się na 9. pozycji. W przerwie zimowej odeszli z drużyny: Cieśliński, Metelka i Osiński (do zespołu rezerw), pozyskano zaś m.in. Łukasza Mierzejewskiego i Liada Elmaleacha (ten drugi dołączył do sprowadzonego w trakcie rundy jesiennej innego Izraelczyka – Lirana Cohena). Klub po raz pierwszy przedstawił oficjalną maskotkę – Reksia (postać animowaną stworzoną przez Studio Filmów Rysunkowych). W marcu 2012 rozwiązano kontrakt z Kołodziejem po nałożeniu na niego kary dyskwalifikacji na 1 rok z powodu uczestnictwa w procederze korupcyjnym.

Po czterech zwycięstwach z rzędu na początku rundy rewanżowej Podbeskidzie znalazło się na najwyższym, 6. miejscu w tabeli. W dalszych 11 spotkaniach Górale zdobyli jednak tylko 6 punktów i zakończyli pierwszy sezon w Ekstraklasie na 12. pozycji, z przewagą 11 punktów nad strefą spadkową (utrzymanie zapewnione po 27. kolejce). Najlepszym strzelcem zespołu był Demjan (6 bramek); Patejuk zajął 8. miejsce w klasyfikacji kanadyjskiej Ekstraklasy (5 bramek, 7 asyst). Podbeskidzie – ex aequo z Lechem Poznań – otrzymało nagrodę Fair Play.

W Pucharze Polski Górale dotarli do 1/8 finału, gdzie przegrali 0:1 z późniejszym mistrzem kraju – Śląskiem Wrocław.


W przerwie letniej 2012 klub opuścili m.in. Patejuk, Rogalski, Sikora i Šourek. W poszukiwaniach nowych zawodników klub skoncentrował się na drużynach z niższych lig (m.in. Kamil Adamek i Fabian Pawela). Jedynym zagranicznym nabytkiem był Michal Piter-Bučko. W wyniku słabej postawy w rundzie jesiennej sezonu 2012/2013, po 7. kolejce, serii 196 dni i 14 meczów bez zwycięstwa, Górale po raz pierwszy w historii znaleźli się w strefie spadkowej Ekstraklasy. W tym czasie zakontraktowano byłych reprezentantów Polski – Dariusza Pietrasiaka i Ireneusza Jelenia (ten drugi odszedł z klubu już po nieudanej rundzie). Po 8. kolejce rozwiązano kontrakt z trenerem Kasperczykiem – nowym trenem Podbeskidzia został Marcin Sasal. Jesienią 2012 drużyna zdobyła jedynie 6 punktów – dało to 15. miejsce w tabeli.

W przerwie zimowej nastąpiła kolejna zmiana szkoleniowca. Powracający do Podbeskidzia w roli nowego prezesa Wojciech Borecki zatrudnił na to stanowisko Dariusza Kubickiego. Z klubu odeszło kilku doświadczonych zawodników (w tym Cienciała, Cohen i Ziajka), a także odkrycie rundy jesiennej – Adamek. Miejsce w pierwszym składzie Podbeskidzia zajęli dwaj nowi piłkarze – Anton Sloboda i Błażej Telichowski. Po 4 meczach niespodziewanie odszedł z klubu Kubicki. Na stanowisku trenera zastąpił go Czesław Michniewicz. Gra Podbeskidzia zdecydowanie odmieniła się, by w ostatniej kolejce zapewnić sobie utrzymanie i zakończyć sezon na 14. miejscu – w tabeli rundy rewanżowej bielszczanie zajęli 3. pozycję. Róbert Demjan został królem strzelców i zwycięzcą klasyfikacji kanadyjskiej Ekstraklasy (14 bramek, 7 asyst), wybrano go piłkarzem i napastnikiem sezonu, a także znalazł się w jedenastce „Przeglądu Sportowego”.


Przed sezonem 2013/2014 w Podbeskidziu nastąpiły spore zmiany kadrowe, przede wszystkim wśród zawodników ofensywnych. Do ligi belgijskiej odszedł Demjan, zaś atak i pomoc wzmocniło kilku młodych zawodników (m.in. Aleksander Jagiełło), w bramce pojawił się drugi Słowak – Ladislav Rybánsky. Po 4 latach powrócił do klubu Krzysztof Chrapek. Podobnie jak w poprzedniej rundzie, na wypożyczeniu z Górnika Zabrze znalazł się w Bielsku-Białej Marcin Wodecki. Do zespołu rezerw odesłano Juraja Dančíka, obcokrajowca z największą wówczas liczbą występów w Podbeskidziu. W październiku 2013 zwolniono Michniewicza, którego zastąpił na stanowisku trenera Leszek Ojrzyński. W wyniku reformy jesienią 2013 rozegrano aż 21 kolejek Ekstraklasy, po których Podbeskidzie znajdowało się na 15. miejscu w tabeli (17 pkt, bez zwycięstwa na wyjeździe).

Na początku 2014 nie doszło do większych ruchów kadrowych – zakończyło się wypożyczenie Jagiełły z Legii Warszawa, a po problemach formalnych został zgłoszony do rozgrywek Maciej Iwański, który podpisał z klubem kontrakt kilka miesięcy wcześniej. W 9 spotkaniach pozostałych do końca rundy zasadniczej meczach Ekstraklasy Podbeskidzie przegrało tylko raz, co pozwoliło zająć po 30. kolejce 14. miejsce – konieczna była zatem gra o utrzymanie w grupie B fazy finałowej. Ostatecznie drużyna zapewniła sobie ekstraklasowy byt w 35. kolejce, a sezon zakończyła na 10. pozycji, najwyższej w historii klubu (ponownie zajmując 3. miejsce w tabeli wiosny). Po raz drugi Podbeskidzie wygrało klasyfikację Fair Play Ekstraklasy.


Lato 2014 było czasem znaczących zmian w klubie, przede wszystkim zmiany kilkunastu piłkarzy. Z Podbeskidziem pożegnali się m.in. Łatka, Pawela i Telichowski oraz większość zawodników pozyskanych w poprzednim oknie transferowym, zaś najistotniejszym wzmocnieniem był powrót dwóch graczy ofensywnych, związanych wcześniej z drużyną przez kilka lat – Róberta Demjana i Sylwestra Patejuka, a także transfer Macieja Korzyma. Przygotowano również nowe stroje meczowe, utrzymanie w czerwono-biało-niebieskiej kolorystyce klubowej z charakterystycznymi pasami na koszulkach, a także zmieniono maskotkę na postać górala – Beskidka. Zwiększyły się też udziały głównego sponsora – Murapolu – w strukturze spółki akcyjnej.

W 1. kolejce sezonu 2014/2015 Górale przegrali na własnym stadionie po raz pierwszy od 5 października 2013 (2:3 z Pogonią Szczecin).

Nazwy

  • 1997 – BBTS Ceramed Komorowice
  • 1999 – BBTS Bogmar Ceramed Komorowice
  • 1999 – BBTS Bogmar Ceramed Bielsko-Biała
  • 2001 – BBTS Marbet Ceramed Bielsko-Biała
  • 2002 – MC Podbeskidzie Bielsko-Biała
  • 2003 – TS Podbeskidzie Bielsko-Biała
  • 2011 – TS Podbeskidzie SA

Sukcesy

Rozgrywki ligowe

  • Ekstraklasa:
    • 10. miejsce: 2013/2014
    • 12. miejsce: 2011/2012
    • 14. miejsce: 2012/2013
  • I liga (do 2008 – II liga):
    • 2. miejsce – awans do Ekstraklasy: 2010/2011
    • 4. miejsce: 2008/2009
    • 5. miejsce: 2004/2005
    • 6. miejsce: 2007/2008

Rozgrywki pucharowe

  • Puchar Polski:
    • Półfinał (1): 2010/2011
    • 1/8 finału (3): 2004/2005, 2005/2006, 2011/2012
  • Puchar Polski – Beskidzki Okręgowy Związek Piłki Nożnej:
    • Zdobywca (3): 1999, 2000, 2002

Rozgrywki

Poszczególne sezony

Sezon Rozgrywki ligowe Puchar Polski
(rozgrywki centralne)
Najlepszy strzelec
(rozgrywki ligowe)
Nazwa ligi Bramki
1997/1998 V Klasa okręgowa 2/16 30 16 7 7 65 31 +34 55 Tomasz Moskała 15
1998/1999 Klasa okręgowa  1/18 34 30 4 0 131 20 +111 94 Grzegorz Więzik 28*
1999/2000 IV IV liga  1/18 34 29 3 2 90 17 +73 90 III runda (1/32 finału) Grzegorz Więzik 28*
2000/2001 III III liga (grupa III) 3/20 38 25 7 6 64 24 +40 82 I runda (1/64 finału) 2 zawodników 10
2001/2002 III liga (grupa III)  1/18 34 23 8 3 70 18 +52 77 Andrzej Szłapa 14
2002/2003 II II liga 12/18 34 10 12 12 35 35 0 42 Adrian Sikora 6
2003/2004 II liga 7/16 30 12 4 14 37 45 –8 40 I runda (1/32 finału) Jarosław Bujok 8
2004/2005 II liga 5/18 34 17 7 10 39 33 +6 58 1/8 finału Jarosław Bujok 6
2005/2006
II liga

Baraże o utrzymanie
13/18 34 9 14 11 37 38 –1 41 1/8 finału Grzegorz Pater 10
Podbeskidzie – Pelikan Łowicz 1:1 (w) i 5:2 (d)
2006/2007 II liga 12/18 34 11 6 17 26 46 –20 39 1/16 finału Krzysztof Chrapek 8
2007/2008 II liga 6/18 34 19 7 8 53 27 +26 58 I runda (1/32 finału) Dariusz Kołodziej 14
2008/2009 I liga 4/18 34 17 8 9 60 29 +31 59 I runda (1/32 finału) Krzysztof Chrapek 18
2009/2010 I liga 12/18 34 10 14 10 45 38 +7 44 I runda (1/32 finału) Sylwester Patejuk 10
2010/2011 I liga  2/18 34 20 9 5 53 23 +30 69 Półfinał Adam Cieśliński 12
2011/2012 I Ekstraklasa 12/16 30 9 8 13 26 39 –13 35 1/8 finału Róbert Demjan 6
2012/2013 Ekstraklasa 14/16 30 8 8 14 39 43 –4 32 1/16 finału Róbert Demjan 14*
2013/2014 Ekstraklasa 10/16 37 10 15 12 39 45 –6 30 1/16 finału Marek Sokołowski 6
2014/2015 Ekstraklasa 12/16 11 4 2 5 18 19 1 14 1/8 finału Damian Chmiel 5

Rozgrywki ligowe

Po fuzji BBTS Włókniarz i DKS Inter Komorowice drużyna występowała najpierw na szczeblu okręgowym, a w latach 2000–2002 na szczeblu międzywojewódzkim. Od tego czasu Podbeskidzie występowało przez 9 lat na drugim poziomie ligowym, by w 2011 po raz pierwszy wystąpić w Ekstraklasie.

Lokalni rywale

Drugim najbardziej utytułowanym klubem piłkarskim w Bielsku-Białej jest powstały w 1922 Bialski Klub Sportowy Stal. Obie drużyny, ze względu na osiągane rezultaty (do 2011 BKS Stal był najbliżej wejścia do Ekstraklasy spośród bielskich klubów – w sezonie 1981/1982 zajął 2. miejsce w II lidze), cieszą się w mieście największą popularnością. Obie drużyny zmierzyły się ze sobą jedynie dwa razy, w ramach rozgrywek IV ligi sezonu 1999/2000. Pierwsze spotkanie zakończyło się remisem 0:0, w drugim BBTS pokonał BKS Stal na jego boisku 5:0. Ponadto w sezonach 2004/2005 (klasa okręgowa) i 2013/2014 (III liga) z BKS Stal walczyła druga drużyna Podbeskidzia.

Barwy i herb

Obecne czerwono-biało-granatowe (niebieskie) barwy oraz kształt herbu przyjęto w 2002, po awansie klubu do ówczesnej II ligi.

Tarcza herbowa typu szwajcarskiego jest czwórdzielna – w pierwszym i czwartym pole jest czerwone, drugie i trzecie – białe. W polach górnych umieszczono litery T i S (skrót od Towarzystwo Sportowe), w dolnych – tarcze herbu Bielska-Białej (ze zmodyfikowanymi barwami). Pola oddzielone są granatowymi liniami. Pośrodku tarczy znajduje się piłka z pięciokątnymi łatami. Poniżej tarczy umieszczono wstęgę z napisem Podbeskidzie. W latach 2002–2003 zamiast liter T i S korzystano z liter M i C, co zmieniono po powołaniu dzisiejszego Towarzystwa Sportowego Podbeskidzie.

Kibice Podbeskidzia korzystają z flag czerwono-biało-niebieskich.

Statystyki występów na szczeblu centralnym

Pierwszy poziom rozgrywkowy

Stan na 3 października 2014.

  • Liczba sezonów: 4
  • Liczba meczów: 108
  • Bilans spotkań: 31 – 33 – 44
  • Bilans bramek: 122 – 145
  • Liczba punktów: 126
  • Najwyższa pozycja w lidze na końcu sezonu: 10 (2013/2014)
  • Debiut: Podbeskidzie – 2:2 (1 sierpnia 2011)
  • Najwyższe zwycięstwo: Podbeskidzie – Jagiellonia Białystok 4:0 (23 lutego 2013)
  • Najwyższe zwycięstwo na wyjeździe: Jagiellonia Białystok – Podbeskidzie 0:2 (3 grudnia 2011), – Podbeskidzie 1:3 (5 kwietnia 2013), – Podbeskidzie 0:2 (25 maja 2013), – Podbeskidzie 1:3 (23 sierpnia 2014)
  • Najwyższa porażka: – Podbeskidzie 6:0 (6 sierpnia 2011)
  • Najwyższa porażka u siebie: Podbeskidzie – 0:3 (20 września 2014)
  • Najwięcej goli w sezonie: Róbert Demjan – 14 (2012/2013, król strzelców)

Drugi poziom rozgrywkowy

  • Liczba sezonów: 9
  • Liczba meczów: 302
  • Bilans spotkań: 125 – 81 – 96
  • Bilans bramek: 385 – 314
  • Liczba punktów: 456
  • Najwyższa pozycja w lidze na końcu sezonu: 2 (2010/2011)
  • Najniższa pozycja w lidze na końcu sezonu: 13 (2005/2006)
  • Debiut: Podbeskidzie – Tłoki Gorzyce 0:0 (4 sierpnia 2002)
  • Najwyższe zwycięstwo: Podbeskidzie – Tur Turek 9:0 (23 maja 2009)
  • Najwyższe zwycięstwo na wyjeździe: – Podbeskidzie 0:5 (15 sierpnia 2010), – Podbeskidzie 1:6 (28 sierpnia 2010)
  • Najwyższa porażka: Ruch Chorzów – Podbeskidzie 4:0 (9 czerwca 2007)
  • Najwyższa porażka u siebie: Podbeskidzie – 0:3 (4 października 2003), Podbeskidzie – 0:3 (8 maja 2004), Podbeskidzie – 0:3 (3 czerwca 2007)
  • Najwięcej goli w sezonie: Krzysztof Chrapek – 18 (2008/2009)
  • Najwięcej goli w meczu: Krzysztof Chrapek – 5 (Podbeskidzie – Tur Turek 9:0, 23 maja 2009)

Rekordy

Wszystkie dane odnoszą się wyłącznie do meczów ligowych.

  • Najwyższe zwycięstwo: BBTS – Metal Węgierska Górka 11:0 (20 września 1998)
  • Najwyższe zwycięstwo na wyjeździe: Rymer Niedobczyce – BBTS 0:8 (14 sierpnia 1999)
  • Najwyższy remis: Szczakowianka Jaworzno – BBTS 4:4 (17 czerwca 2000)
  • Najwyższa porażka: GKS Bełchatów – Podbeskidzie 6:0 (6 sierpnia 2012)

  • Najwięcej punktów w sezonie: 94 (1998/1999 – 34 kolejki)
  • Najmniej punktów w sezonie: 32 (2012/2013 – 30 kolejek)
  • Najwięcej zwycięstw w sezonie: 30 (1998/1999 – 34 kolejki)
  • Najmniej zwycięstw w sezonie: 8 (2012/2013 – 30 kolejek)
  • Najwięcej remisów w sezonie: 15 (2013/2014 – 37 kolejek)
  • Najmniej remisów w sezonie: 4 (1999/2000 – 34 kolejki, 2003/2004 – 30 kolejek)
  • Najwięcej porażek w sezonie: 17 (2006/2007 – 34 kolejki)
  • Najmniej porażek w sezonie: 0 (1998/1999 – 34 kolejki)

  • Najwięcej bramek strzelonych w sezonie: 131 (1998/1999)
  • Najmniej bramek strzelonych w sezonie: 26 (2006/2007 – 34 kolejki, 2011/2012 – 30 kolejek)
  • Największa średnia bramek strzelonych na mecz w sezonie: 3,85 (1998/1999)
  • Najmniejsza średnia bramek strzelonych na mecz w sezonie: 0,76 (2006/2007)
  • Najwięcej bramek straconych w sezonie: 46 (2006/2007 – 34 kolejki)
  • Najmniej bramek straconych w sezonie: 18 (2000/2001 – 34 kolejki)
  • Największa średnia bramek straconych na mecz w sezonie: 1,50 (2003/2004)
  • Najmniejsza średnia bramek straconych na mecz w sezonie: 0,50 (1998/1999)

  • Najdłuższe serie:
    • zwycięstw: 13 — 11 listopada 1998 (4:0 z Cukrownikiem Chybie) – 5 czerwca 1999 (0:0 z Unią Oświęcim)
    • zwycięstw na własnym boisku: 15 — 24 października 1997 (3:1 z Garbarzem Zembrzyce) – 18 października 1998 (0:0 z Unią Oświęcim)
    • meczów bez porażki: 49 — 20 czerwca 1998 (6:0 z Beskidem Andrychów) – 30 listopada 1999 (0:1 z Walcownią Czechowice-Dziedzice)
    • meczów bez porażki na własnym boisku: 89 — 28 września 1997 (5:2 z Niwą Nowa Wieś) – 15 marca 2003 (0:1 z Górnikiem Polkowice)
    • meczów bez porażki na wyjeździe: 22 — 15 sierpnia 1998 (2:0 z Babią Górą Sucha Beskidzka) – 30 listopada 1999 (0:1 z Walcownią Czechowice-Dziedzice)
    • meczów bez straconej bramki: 8 — 12 sierpnia 2000 (1:0 z Lubuszaninem Drezdenko) – 22 września 2000 (2:1 z Pogonią Świebodzin)
    • meczów bez zwycięstwa: 16 — 31 marca 2012 (0:1 z ŁKS Łódź) – 3 listopada 2012 (2:1 z Zagłębiem Lubin)
    • meczów bez zwycięstwa na własnym boisku: 13 — 10 marca 2012 (0:1 z Legią Warszawa) – 23 lutego 2013 (4:0 z Jagiellonią Białystok)
    • meczów bez zwycięstwa na wyjeździe: 13 — 22 lipca 2013 (2:2 z Lechią Gdańsk) – 28 marca 2014 (1:0 z Ruchem Chorzów)

Władze

Imię i nazwisko Funkcja
Wojciech Borecki Prezes Zarządu
Jarosław Matusiak Wiceprezes Zarządu
Michał Sapota Członek Rady Nadzorczej
Zbigniew Szymański
Jan Wnuczek

Struktura własnościowa TS Podbeskidzie SA:

  • Gmina Bielsko-Biała – 65%
  • Murapol SA – 35%.

Dotychczasowi prezesi

Imię i nazwisko Lata
Marian Antonik 1997–2002
Włodzimierz Mysłowski 2003
Stanisław Piecuch 2003–2006
Jerzy Wolas (p.o.) 2006–2007
Imię i nazwisko Lata
Jerzy Wolas 2007–2009
Janusz Okrzesik 2009–2011
Jerzy Wolas (p.o.) 2011
Marek Glogaza (p.o.) 2011–2012
Imię i nazwisko Lata
Marek Glogaza 2012–2013
Wojciech Borecki 2013–

Sponsorzy i partnerzy

  • Partner strategiczny: Urząd Miejski w Bielsku-Białej;
  • Sponsorzy główni: Murapol (firma deweloperska), AQUA (przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne), Pośrednictwo Finansowe Kredyty – Chwilówki, Bielbet (producent odwodnień liniowych);
  • Sponsorzy techniczni: Japan Motors (dealer samochodów japońskich), Masita (producent sprzętu sportowego), Parkhotel Vienna, Nutrend (producent odżywek i suplementów diety);
  • Sponsor Premium: SITA Zakład Oczyszczania Miasta;
  • Sponsorzy i Biznes Partnerzy: Bielskie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego, Woj-Tur (przewoźnik), Zakład Gospodarki Odpadami, Doublet (producent flag i dekoracji), Aqua System (firma budowlana), MED-FIZ (laboratorium pomiarowe), Bolix (producent chemii budowlanej), Therma (przedsiębiorstwo ciepłownicze), Pionex (dystrybutor chemii budowlanej), Beskidzki Hurt Towarowy, Kancelaria Adwokacka Piotr Fordey, Szkoła Tańca Cubana, LED-POL (producent oświetlenia), Twoja-koszulka.pl (nadruki na odzieży), Villa Barbara (centrum zdrowia i rehabilitacji), Mirex (dystrybutor artykułów spożywczych), Real (sieć handlowa), Teatr Polski, Alternatory i Rozruszniki Osiński, Piekarnia – Cukiernia Rąba, Paged (producent mebli), Ceramika Pilch, Galeria Sfera, Druk Tech (serwis drukarek), RAD-NET (okręgowa stacja kontroli pojazdów), ZIAD Bielsko-Biała (organizator targów, wystaw, szkoleń, operator kolei linowej na Szyndzielnię), HR SIGMA (agencja zatrudnienia), EnerSys (baterie przemysłowe), Domy Juhas, AL TRANS (transport i spedycja), Reha-Forma (centrum rehabilitacji), TOBI Spedycja-Transport-Logistyka, Kwiaciarnia Renee, Solbi (producent czapek zimowych);
  • Partnerzy medialni: „Kronika Beskidzka”, Radio Bielsko, „Sport”, Beskidzka24.pl, SportoweFakty.pl, „Mój Powiat”, BB365.info. Bielsko.info, Bielsko.tv.

Podbeskidzie II Bielsko-Biała

II drużyna Podbeskidzia istniała w latach 1997–2000 i 2003–2012, ponownie występuje od 2013. W 2004 awansowała do klasy okręgowej, gdzie grała przez 6 kolejnych sezonów. Edycja 2009/2010 przyniosła Podbeskidziu II kolejny tytuł mistrzowski i awans na piąty szczebel rozgrywkowy – do IV ligi (grupa śląska II), gdzie występowała przez dwa sezony, do czasu rozwiązania w 2012. W maju 2013 klub ogłosił chęć przywrócenia drużyny rezerw w związku z likwidacją Młodej Ekstraklasy. Zostały one dołączone do grupy IV południowej III ligi.

Podbeskidzie II pięciokrotnie dotarło do finału Pucharu Polski na szczeblu Beskidzkiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej, za każdym razem przegrywając decydujące spotkania.

Drużyna podejmowała zwykle rywali na stadionie na Górce, dawnym obiekcie I drużyny BBTS. Przejściowo Podbeskidzie II grało również jako gospodarz na boisku Kontaktu (Elektrostalu) Czechowice-Dziedzice, a także na boisku w Komorowicach Krakowskich.

Pokaż ten artykuł na Wikipedia.pl

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.
Zasady zachowania poufności. O Wikipedii. Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność. Materiał pochodzący z Wikipedii został zmodyfikowany poprzez ograniczenie liczby przypisów. Wikipedia® is a registered tradmark of the Wikimedia Foundation.

Kategorie dla tego artykułu