Madonna szafkowa [historia i autorzy]

Madonna szafkowa – typ ikonograficzny Marii występujący w XIV i XV wieku na terenie państwa zakonu krzyżackiego. Przedstawienie Madonny szafkowej jest przenośną formą ołtarzową podobna do tryptyku łączącego trzy typy ikonograficzne, tronującej Marii z Dzieciątkiem, a po otwarciu płaszcza Trójcy Świętej (tzw. Tron Łaski) na korpusie rzeźby, a na skrzydłach (wewnętrzna strona płaszcza) postacie wiernych chronione pod opiekuńczym płaszczem Marii (motyw ikonograficzny tzw. Mater Misericordiae).

Genezę upatruje się we wzmożonym kulcie maryjnym, który swoje początki bierze od nauk Bernarda z Clairvaux, a swoje apogeum przeżywa w sztuce XIV-wiecznej. Madonny szafkowe były owocem inspiracji wywodzących się z prądów religijnych XIV i XV wieku opartych głównie na mistyce. Przedstawienie figury Matki Bożej było zawarte w wizji błogosławionej Doroty z Mątowów Wielkich, która żyła w latach 1357-1394. Wizje błogosławionej Doroty spisywał jej spowiednik Jan z Kwidzyna (Johannes Marienwerder). Przykładem występowania tego typu Madonn na terenie Polski są Madonna Szafkowa z Klonówki, znajdująca się w Muzeum Diecezjalnym w Pelplinie, Madonna z Lubiszewa, Madonna z Sejn oraz Madonna z Elbląga, która w formie otwartej ukazuje klęczącego mistrza zakonu krzyżackiego, Konrada von Jungingena

Pokaż ten artykuł na Wikipedia.pl

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.
Zasady zachowania poufności. O Wikipedii. Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność. Materiał pochodzący z Wikipedii został zmodyfikowany poprzez ograniczenie liczby przypisów. Wikipedia® is a registered tradmark of the Wikimedia Foundation.

Kategorie dla tego artykułu