Kocham pana, panie Sułku [historia i autorzy]

Kocham pana, panie Sułku – cykl komediowych słuchowisk radiowych autorstwa Jacka Janczarskiego.

Spis treści

Historia

Historia tego cyklu słuchowisk zaczęła się w 1973 r., kiedy to reżyser Jerzy Markuszewski zamówił u Janczarskiego cykl komediowy. Nie precyzował tematyki, ale powiedział ma być śmiesznie i mają występować baba i chłop. Pierwsza emisja miała miejsce jeszcze tego samego roku w programie III Polskiego Radia w Ilustrowanym Tygodniku Rozrywkowym. Słuchowiska cyklu były następnie emitowane w różnych programach, głównie w Trójce, choć także w Jedynce. Ogółem ukazały się na antenie 294 słuchowiska, wciąż emitowane są one w Trójkowej Powtórce z rozrywki oraz w Markomanii. Ostatnie słuchowiska nagrane zostały już po nagłej śmierci Janczarskiego.

Fabuła

W większości odcinków jedynymi bohaterami cyklu są tytułowy pan Sułek – niezbyt inteligentny, wieczny uczeń szkoły podstawowej oraz rencistka pani Eliza, która jest jego opiekunką. Czas w tych słuchowiskach płynie zgodnie z rzeczywistym, zatem między pierwszym a ostatnim odcinkiem cyklu mija prawie 30 lat. Niewiele jednak się zmienia:

  • pani Eliza wciąż jest rencistką;
  • pan Sułek mimo podeszłego już wieku wciąż jest uczniem szkoły podstawowej;
  • pani Eliza wciąż bez wzajemności kocha się w Sułku;
  • oboje wciąż mieszkają w rozlatującym się byłym chlewiku gajowego Maruchy i ledwo wiążą koniec z końcem;
  • pani Eliza wciąż powtarza „Kocham pana, panie Sułku”, a Sułek odpowiada „Cicho, wiem!”.

Obsada i postacie

W prawie wszystkich odcinkach jedyne postaci to pani Eliza oraz pan Sułek. O ile Marta Lipińska od początku miała grać panią Elizę, o tyle Krzysztof Kowalewski do roli pana Sułka został zwerbowany w ostatniej chwili. Według jego opowieści początkowo do roli Sułka Janczarski przeznaczył Kazimierza Kaczora. Kaczor po prostu nie zdążył pojawić się na nagraniu, a naglił termin emisji i tu pojawił się Kowalewski. Oprócz nich występowali także:

  • Jan Kobuszewski – w kilku odcinkach gra listonosza i wypowiada kilka słów;
  • Ewa Gawryluk – w kilku odcinkach gra listonoszkę i jej miłość do Sułka jest głównym motywem odcinków;
  • Maciej Zembaty – w 6 odcinkach gra główną rolę u boku Celińskiej, w 1 u boku pani Elizy;
  • Stanisława Celińska – w 6 odcinkach gra główną rolę u boku Zembatego;
  • Henryk Borowski – w jednym z odcinków gra pradziada Huberta;
  • Jacek Janczarski jest narratorem.

Janczarski pisał do prawie każdego z odcinków bardzo dowcipne zakończenie i prawie każde z nich czytał sam, jednak w początkowych odcinkach zakończenia czytane były przez inne osoby; byli to m.in. Stefan Friedmann, Maria Czubaszek, Jerzy Markuszewski i Jan Tadeusz Stanisławski.

Prócz bohaterów występujących na antenie istnieją postaci, o których bohaterowie jedynie opowiadają. Głównym bohaterem tych opowieści jest Gajowy Marucha, jego podopieczny Cypis oraz doktor Wałaszewski, choć pojawiają się także inne osoby (głównie z otoczenia Sułka). Gajowy Marucha jest także bohaterem większości zakończeń czytanych przez Janczarskiego.

Serie i odcinki specjalne

Pierwsze słuchowiska cyklu powstały w 1973 r., zaś ostatnie odcinki realizowane były już po śmierci Janczarskiego w 2000 r.

Jako pierwsze powstały prawdopodobnie odcinki z serii Saga Rodu Wymęga-Zarawiejskich, które jednak nie są uważane za należące do opisywanego cyklu.

W latach 70. i 80. powstało ok. 100 odcinków. Większość z nich to typowe odcinki z serii, o różnorodnej tematyce. Janczarski nazywał je różnie, głównie Spotkania z panem Sułkiem. Powstało także kilkanaście odcinków nieco odmiennych, o tematyce przyrodniczej, nazwanych Spotkania z przyrodą. Większość miała inną czołówkę, głos osła.

W latach 90., po przerwie, zaczęły powstawać kolejne odcinki. Janczarski numerował je od 101. Fabuła nie uległa zmianie, oboje bohaterowie w dalszym ciągu mieszkali w starej szopie, a Sułek nie ukończył szkoły podstawowej. W kilku odcinkach pojawia się wątek miłości listonoszki do Sułka i nowa aktorka. Wszystkie rozpoczynały się bardzo charakterystycznym motywem muzycznym, Janczarski nazywał je już Kocham pana, panie Sułku, a po każdym odcinku czytał dowcipne zakończenie dotyczące Gajowego Maruchy.

Na uwagę zasługuje też 6 specjalnych odcinków z lat 90., w których nie występują ani Eliza, ani Sułek. Jest to krótka seria (odcinki 128-133), w których występuje Stanisława Celińska jako Celińska oraz Maciej Zembaty jako Zembaty. Odwrócono tu role: Celińska jest prostą (wręcz prostacką) policjantką, a Zembaty bardzo bogatym biznesmenem. Zembaty jest zakochany w Celińskiej, ta jednak wciąż odrzuca jego zaloty.

Ciekawostki

  • Ukazało się wydanie książkowe zawierające niektóre epizody cyklu, kilka z nich doczekało się też ekranizacji jako krótkie formy w TVP.
  • W 2004 roku ukazało się wydanie archiwalnych audycji na CD.
  • W radiowej Trójce emitowano także krótkie słuchowisko Saga Rodu Wymęga-Zarawiejskich, o którym wspomniano na początku.
  • Po śmierci Janczarskiego w radiowej Trójce ukazały się wspomnienia ze współpracy z nim, m.in. Kowalewskiego i Lipińskiej.
  • Pierwowzorem postaci pana Sułka jest Antoni Sułek (obecnie profesor), z którym Janczarski studiował socjologię na Uniwersytecie Warszawskim.
  • Pierwowzorem postaci doktora Wałaszewskiego jest prof. dr hab. med. Janusz Wałaszewski – chirurg, transplantolog, dyrektor Poltransplantu, prywatnie przyjaciel Janczarskiego.

Pokaż ten artykuł na Wikipedia.pl

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.
Zasady zachowania poufności. O Wikipedii. Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność. Materiał pochodzący z Wikipedii został zmodyfikowany poprzez ograniczenie liczby przypisów. Wikipedia® is a registered tradmark of the Wikimedia Foundation.

Kategorie dla tego artykułu