Kampania wyborcza [historia i autorzy]

Kampania wyborcza – ogół środków masowego przekazu (plakaty, reklamy telewizyjne, radiowe, prasowe, wiece, spotkania z wyborcami), jakimi specjaliści od marketingu politycznego promują kandydaturę polityka lub partii politycznej, tak by wyborca zagłosował właśnie na promowaną osobę lub partię.

Kampania wyborcza rozpoczyna się formalnie z dniem ogłoszenia postanowienia prezydenta o zarządzeniu wyborów i ulega zakończeniu na 24 godziny przed dniem wyborów. Praktycznie w Polsce trwa co najmniej trzy miesiące przed datą wyborów; mówi się wręcz, że kampania wyborcza (do następnych wyborów) zaczyna się w dzień po wyborach - wskazuje to, jak ważne są działania polityka przez cały jego okres kadencji.

Spis treści

Historia rozwoju kampanii wyborczej

Premodernizacyjna

Kampanie lat 60. do 70. ubiegłego wieku charakteryzowały się wysokim stopniem decentralizacji działań i niskim stopniem przygotowania - telewizja i internet dopiero zyskiwały na znaczeniu. Partie masowe poświęcały dużo czasu na realizację założeń, co wiązało się z brakiem koordynacji przedsięwzięć poszczególnych sztabów (tzw. labour intensive campaign). Główną formą pozyskania wyborców był kontakt bezpośredni (door-to-door).

Modernizacyjna

Lata 70. i 80. to okres kampanii, w których działania były już skoordynowane i dobrze przygotowane technicznie i organizacyjnie. Na szeroką skalę wykorzystywano środki masowego przekazu, przy czym strategicznym środkiem była telewizja. Działania stały się bardzo kapitałochłonne (tzw. capital intensive campaign). To również okres powstawania profesjonalnych sztabów wyborczych i agencji zajmujących się marketingiem politycznym.

Postmodernizacyjna

Początek lat 90. zaowocował rozwojem technologii telekomunikacyjnych, które zostały zaadaptowane na potrzeby prowadzenia kampanii wyborczych. Popularne stały się telefoniczne badania rynku służące segmentacji wyborców,a kampanie przybrały charakter permanentnych. Równocześnie nastąpiła decentralizacja działań, skupienie się na pojedynczym obywatelu (indywidualizacja kampanii).

Kampania wyborcza w mediach

Media publiczne

Ustawodawstwo medialne w Polsce przewiduje dostęp do publicznych środków przekazu dla polityków bez względu na opcję polityczną, ubiegających się o mandat posła lub senatora. Kampania wyborcza dotyczy także wyborów prezydenckich, a także wyborów do Parlamentu Europejskiego. Równe prawo do bezpłatnych bloków wyborczych na antenie programów: pierwszego, drugiego i trzeciego Polskiego Radia oraz w Polskim Radiu BIS, a także na antenie programu pierwszego i drugiego Telewizji Polskiej, w rozszczepieniu lokalnym TVP3 Regionalnej, oraz w audycjach jednostek lokalnych radiofonii publicznej, mają wszyscy kandydaci i opcje polityczne. Niedozwolona jest kampania wyborcza na 24 godziny przed wyborami i podczas ich trwania, w czasie tzw. ciszy przedwyborczej. Ustawowo określony jest także powszechny dostęp polityków i partii politycznych do stałych programów publicystycznych mediów publicznych. Taki dostęp obowiązuje przez cały rok, bez względu na kalendarz wyborczy. Według ustawy medialnej na antenie Polskiego Radia Programu I prezentowana jest audycja „Debaty w Jedynce”, a w kanale informacyjnym TVP Info nadawany jest program „Forum” (wcześniej nadawany w programie 1 TVP). To właśnie te magazyny mają wypełniać misję równego dostępu wszystkich opcji politycznych do mediów publicznych. Jest tylko jedno obwarowanie, które spełnić muszą wszystkie partie. Do obu programów mogą być zaproszeni przedstawiciele tych partii, których poparcie przekroczyło w poprzedzających wyborach próg 3%.

Media komercyjne

Zarówno w mediach komercyjnych, jak i mediach publicznych komitety wyborcze mogą wykupywać płatny czas antenowy i poświęcać go na reklamę swoich kandydatów na tych samych zasadach co komercyjni zleceniodawcy reklam.

Zasady finansowania kampanii wyborczych w Polsce

Finansowanie kampanii wyborczej w Polsce jest jawne, a wydatki poniesione na nią przez partie polityczne są pokrywane z ich własnych funduszy. Komitet Wyborczy partii politycznej musi zdać sprawozdanie przed Państwową Komisją Wyborczą. Pieniądze przeznaczone na płatne ogłoszenia wyborcze w prasie oraz radiofonii i telewizji (zarówno prywatnej, jak i publicznej) nie mogą przekraczać 80% wydatków Komitetu Wyborczego. Ogłoszenia wyborcze realizowane na potrzeby bezpłatnych bloków wyborczych w ramach publicznej radiofonii i telewizji są realizowane na koszt ośrodków publicznej radiofonii i telewizji.

Pokaż ten artykuł na Wikipedia.pl

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.
Zasady zachowania poufności. O Wikipedii. Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność. Materiał pochodzący z Wikipedii został zmodyfikowany poprzez ograniczenie liczby przypisów. Wikipedia® is a registered tradmark of the Wikimedia Foundation.

Kategorie dla tego artykułu