Jan Tuczyński [historia i autorzy]

Jan Tuczyński (ur. 22 grudnia 1918, zm. 19 marca 2003) – profesor zwyczajny, absolwent orientalistyki i filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim, długoletni profesor Uniwersytetu Gdańskiego. Był uznawany za jednego z najwybitniejszych znawców literatury młodopolskiej (zwłaszcza twórczości Jana Kasprowicza i Stanisława Przybyszewskiego). Zajmował się również tak zwaną mitologią młodopolską, związkami filozofii i literatury, recepcją Orientu w literaturze polskiej oraz literaturą marynistyczną.

Ważniejsze publikacje

  • Od Gopła do Bałtyku: rozprawy i szkice z marynistyki młodej Polski, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1966.
  • Schopenhauer a Młoda Polska, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1969.
  • Marynistyka polska: studia i szkice, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1975.
  • Motywy indyjskie w literaturze polskiej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1981.
  • Kasprowicz: pogłos wieczności, Oficyna Wydawnicza Nirwana, 1996.
  • Herder i Herderyzm w Polsce, Wydawnictwo Marpress, Gdańsk 1999.

Pokaż ten artykuł na Wikipedia.pl

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.
Zasady zachowania poufności. O Wikipedii. Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność. Materiał pochodzący z Wikipedii został zmodyfikowany poprzez ograniczenie liczby przypisów. Wikipedia® is a registered tradmark of the Wikimedia Foundation.

Kategorie dla tego artykułu