Franciszek Bieda [historia i autorzy]

Franciszek Bieda (ur. 17 grudnia 1896 w Sowlinach koło Limanowej, zm. 20 września 1982 w Krakowie) – polski paleontolog, profesor.

Życiorys

W czasie nauki w liceum na ochotnika zapisał się do Legionów i walczył w ich szeregach, odnosząc poważną ranę. Po pierwszej wojnie światowej studiował geologię na Uniwersytecie Jagiellońskim, po ukończeniu której został na UJ asystentem. W 1933 przeprowadził habilitację. Po ucieczce Niemców z Krakowa został kierownikiem Zakładu Geologii UJ, pełniąc tę funkcje do końca 1945, a na UJ pracując do 1951. Od 1 września 1947 kierował geologią na krakowskiej WSP, gdzie doprowadził do utworzenia Wydziału Przyrodniczo-Geograficznego, którego został w 1948 dziekanem, piastując tę funkcję do II 1951. W 1951 został kierownikiem Zakładu Paleontologii Akademii Górniczo-Hutniczej, co wynikło z przeniesienia geologii z UJ na AGH. W 1967 przeszedł na emeryturę. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim. Głównym kierunkiem badawczym Franciszka Biedy były badania otwornic kenozoicznych. Autor obszernego podręcznika akademickiego Paleozoologia.

Wybrane publikacje

  • Franciszek Bieda, 1966: Paleozoologia, tom I, Bezkręgowce. Wydawnictwa Geologiczne, str. 662.
  • Franciszek Bieda, 1969: Paleozoologia, tom II, Strunowce. Wydawnictwa Geologiczne, str. 582.
  • Franciszek Bieda, 1976: Zarys dziejów paleontologli w Krakowie. Zakład Narodowy im. Ossolińskich.

Pokaż ten artykuł na Wikipedia.pl

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.
Zasady zachowania poufności. O Wikipedii. Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność. Materiał pochodzący z Wikipedii został zmodyfikowany poprzez ograniczenie liczby przypisów. Wikipedia® is a registered tradmark of the Wikimedia Foundation.

Kategorie dla tego artykułu