Choroba legionistów [historia i autorzy]

Choroba legionistów (inaczej legioneloza lub legionelloza) – to ciężka zakaźna choroba dróg oddechowych wywołana zakażeniem Gram-ujemną bakterią Legionella pneumophila. Po raz pierwszy bakteria ta została wyizolowana podczas epidemii zachorowań, która miała miejsce w 1976 r. w Filadelfii, w trakcie zjazdu weteranów wojennych w hotelu Bellevue Stratford Hotel.

Gorączka Pontiac jest inną, łagodną postacią zakażenia, która przebiega jako grypopodobna choroba, bez zapalenia płuc i z tendencją do samoistnego ustępowania. Po raz pierwszy rozpoznano ją w 1968 r. w budynku departamentu zdrowia w Pontiac w stanie Michigan w USA.

Spis treści

Zachorowania w Filadelfii w 1976 r.

W lipcu 1976 r. w Bellevue-Stratford Hotel w Filadelfii odbywał się zjazd amerykańskiej organizacji kombatanckiej American Legion. Już dwa dni od jej rozpoczęcia jeden z uczestników zachorował na ciężkie zapalenie płuc. Liczba osób które zachorowały różni się w zależności od źródeł, ale przyjmuje się, że ogółem zachorowało 221 z czego 34 osoby zmarły (29 uczestników i 5 z obsługi hotelu).

Dochodzenie przeprowadzone przez ośrodek CDC z Atlanty ostatecznie 18 stycznia 1977 r. dowiodło, że to bakteria Legionella pneumophila jest odpowiedzialna za te zachorowania.

Do rozwoju bakterii doszło w hotelowym systemie klimatyzacji.

Epidemiologia

W 2005 roku w Polsce zanotowano 21 przypadków legionellozy.

Objawy chorobowe

  • okres inkubacji 2 - 10 dni
  • gorączka, dreszcze
  • uczucie osłabienia, złe samopoczucie, senność
  • jadłowstręt
  • bóle głowy i bóle mięśniowe
  • objawy ze strony układu pokarmowego:
    • biegunka w około 50% przypadków
    • nudności i wymioty w 10 - 20%
  • kaszel suchy, w późniejszym okresie wilgotny
  • ból w klatce piersiowej o charakterze opłucnowym
  • krwioplucie
  • bradykardia u ponad 60% chorych oraz obniżenie ciśnienia tętniczego krwi
  • hiponatremia, hipofosfatemia, podwyższenie poziomu transaminaz
  • objawy neurologiczne:
    • splątanie
    • dezorientacja
    • otępienie
    • bezsenność
    • halucynacje
    • drgawki

Diagnostyka

  • test immunofluoroscencyjny plwociny i krwi
  • hodowla bakterii z plwociny i krwi
  • badanie radioimmunologiczne moczu
  • reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR)
  • badanie RTG klatki piersiowej - brak charakterystycznego obrazu radiologicznego, często powoduje plamiste, zlewające się zacienienia, w 50% przebiegające z pojawieniem się wysięku w opłucnej. Cechą charakterystyczną jest też późne, nawet kilka miesięcy po zachorowaniu, ustępowanie zmian radiologicznych
  • bronchoskopia

Leczenie

Podstawą leczenia jest stosowanie antybiotyków. Antybiotyki z wyboru: azytromycyna, klarytromycyna, ciprofloksacyna.
W trakcie leczenia należy wyrównać współistniejące zaburzenia wodno-elektrolitowe.

Rokowanie

Śmiertelność wynosi od 10% u osób prawidłowo leczonych, bez współistniejących zaburzeń odporności, do 80% u osób nie leczonych bądź ze współistniejącymi zaburzeniami odporności.

Pokaż ten artykuł na Wikipedia.pl

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.
Zasady zachowania poufności. O Wikipedii. Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność. Materiał pochodzący z Wikipedii został zmodyfikowany poprzez ograniczenie liczby przypisów. Wikipedia® is a registered tradmark of the Wikimedia Foundation.

Kategorie dla tego artykułu