Chlorek winylu [historia i autorzy]

Chlorek winylu, chloroeten – organiczny związek chemiczny, chlorowcopochodna etenu. Stosowany głównie jako monomer do otrzymywania polichlorku winylu oraz kopolimerów.

Spis treści

Otrzymywanie

Metody historyczne

Chlorek winylu został po raz pierwszy uzyskany w 1835 roku przez Justusa von Liebiga oraz jego studenta – Henriego Regnaulta. Otrzymali go traktując 1,2-dichloroetan roztworem KOH w etanolu.

W 1912 opatentowana została metoda produkcji chlorku winylu z acetylenu i chlorowodoru wobec chlorku rtęci(II) jako katalizatora. W Polsce w latach dwudziestych XX w. chlorek winylu oraz jego polimery otrzymał technolog Kazimierz Smoleński..

Metoda współczesna

Obecnie chlorek winylu produkowany jest głównie w kilkuetapowym procesie technologicznym z etylenu i chloru, z wykorzystaniem chlorowodoru powstającego jako produkt uboczny do wytwarzania chlorku winylu w reakcji oksychlorowania.

1. Chlorowanie etylenu w obecności FeCl3 jako katalizatora

CH2=CH2 + Cl2 → ClCH2CH2Cl

2. Piroliza chlorku etylenu z etapu 1 lub 3

ClCH2CH2Cl → CH2=CHCl + HCl

3. Oksychlorowanie etylenu

CH2=CH2 + 2HCl + ½O2 → ClCH2CH2Cl + H2O

Przypisy

Pokaż ten artykuł na Wikipedia.pl

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.
Zasady zachowania poufności. O Wikipedii. Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność. Materiał pochodzący z Wikipedii został zmodyfikowany poprzez ograniczenie liczby przypisów. Wikipedia® is a registered tradmark of the Wikimedia Foundation.

Kategorie dla tego artykułu