Łącznica polowa PK-10 [historia i autorzy]

Łącznica polowa PK-10 – induktorowo-brzęczykowa centrala telefoniczna stosowana w ludowym Wojsku Polskim.

Łącznica stosowana była do organizacji łączności telefonicznej w jednostkach od batalionu do dywizji włącznie. Pojemność łącznicy 10 linii telefonicznych dwuprzewodowych, w tym pięciu linii z aparatami brzęczykowymi. Zespoły brzęczykowe mogły być wykorzystane do włączania aparatów induktorowych. Łącznica umożliwiała jednoczesne prowadzenie rozmów przez cztery pary abonentów. Można było również zestawić połączenie okólnikowe jednego abonenta z trzema innymi.

Do obsługi łącznicy konieczny był aparat służbowy induktorowo-brzęczykowy. Przyrządy łącznicy pracowały na linii kablowo-telefonicznej PTF-7 x 2 od prądu induktorowego na odległość 10 km i od prądu brzęczykowego na odległość 9 km.

  • rozwinięcie - ok. 5 min
  • wymiary 320 x 320 x 230 mm
  • masa 12,5 kg

Pokaż ten artykuł na Wikipedia.pl

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.
Zasady zachowania poufności. O Wikipedii. Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność. Materiał pochodzący z Wikipedii został zmodyfikowany poprzez ograniczenie liczby przypisów. Wikipedia® is a registered tradmark of the Wikimedia Foundation.

Kategorie dla tego artykułu