Kończyna dolna [historia i autorzy]

Kończyna dolna (łac. membrum inferior) – narząd podpory ciała i lokomocji człowieka.

W toku ewolucji, w wyniku uzyskania przez człowieka pionowej postawy ciała, jego masa została oparta na podeszwach stóp. Skutkiem tego było przekształcenie kośćca oraz mięśni kończyny tylnej w główny narząd podporowy służący do przemieszczania się.

Topograficznie w skład kończyny dolnej wchodzą:

  • biodro,
  • udo,
  • podudzie (goleń),
  • stopa.

Układ kostny

W skład kończyny dolnej wchodzą następujące kości:

Kościec biodra:

  • Kość biodrowa

Kościec uda:

  • kość udowa (femur)
  • rzepka (patella)

Kościec podudzia:

  • kość piszczelowa (tibia)
  • kość strzałkowa (fibula)

Kościec stopy:

Kości stępu (ossa tarsi)

  • kość skokowa (talus)
  • kość piętowa (calcaneus)
  • kość łódkowata (os naviculare)
  • kość sześcienna (os cuboideum)
  • trzy kości klinowate (ossa cuneiformia): boczna, pośrednia i przyśrodkowa.

Kości śródstopia (ossa metatarsalia)

  • Kość śródstopia od I do V

Kości palców (ossa digitorum pedis)

  • Paliczki stopy

Kość udowa łączy się z kośćmi podudzia w stawie kolanowym. Kończyna dolna łączy się z tułowiem za pośrednictwem obręczy utworzonej przez miednicę.

Układ mięśniowy

Patrz: Mięśnie kończyny dolnej

Pokaż ten artykuł na Wikipedia.pl

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.
Zasady zachowania poufności. O Wikipedii. Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność. Materiał pochodzący z Wikipedii został zmodyfikowany poprzez ograniczenie liczby przypisów. Wikipedia® is a registered tradmark of the Wikimedia Foundation.

Kategorie dla tego artykułu